Zelden heeft een baas zo dicht bij mij gestaan als Frans Nypels. Dat was vaak fijn en soms lastig. Fijn als er zich tussen het nieuws door, in zijn drempelloze kamer, zomaar een sieraad van een gesprek ontrolde. Over van alles en nog wat. Met steevast een paar vaste onderdelen: de krant, de krant, de krant, sport en een randverschijnsel dat nu met een klef woord 'de thuissituatie' heet. Lastig was zijn nabijheid als Nypels tekeer ging omdat ik tekort zou zijn geschoten. 'Hoe vaak moet ik het nou nog zeggen: laat  je niet afschepen. Uitzoeken! Doorvragen!' Waarna een even perfecte als leerzame analyse van mijn uitglijer volgde. Steevast afgesloten met een vaderlijke bemoediging.
In mijn geheugen reizen tientallen anecdotes over de baas van het HD rond. In al die verhalen neemt Het Niet Gangbare een prominente plaats in. Nypels meed bij voorkeur de gebaande paden en hield zicht op gekke routes. Omwegen zo u wilt. Soms liepen die dood en keerde hij op zijn schreden terug. Met een norse blik en afhangende schouders. Teruggeloten door een redactieraad, een OR, de directie of - het ergste wat hem kon overkomen - een manager op een afdeling ergens ver weg. Of zoals hij dat zelf met een mengeling van woede en verbijstering zei: "Zo'n figuur die voor hetzelfde geld stofzuigerzakken verkoopt en toevallig bij nota bene een KRANT terecht is gekomen." Op die momenten van authentieke uitbarsting voelde ik de bewondering voor mijn hoofdredacteur warm opgloeien.
Nypels is moeilijk in woorden te vangen. Je moet de hoekige zachte hoofdredacteur gezien en gehoord hebben. Tijdens zijn uitvaart werd hij door mannen uit zijn krantentijd - Kees Tamboer, Peter Heerkens en Jan Geert Majoor - prachtig omschreven en ook nagedaan. Zoals ook zijn dochters en broer dat liefdevol deden. Er borrelde naast verdriet en melancholie iets anders in mij op: een rijk gevoel. Want als je veertien jaar op mag trekken met zo'n leermeester, ben je voor altijd rijk. Twee anecdotes tot slot.

1. Ik interview een paar keer de welbespraakte Pim Fortuyn en stel Nypels voor de professor als columnist voor de pagina bedrijfsleven van Haarlems Dagblad te strikken. Geen sprake van, briest mijn baas. Gevraagd naar het waarom van zijn afwijzing volgen een vraag en antwoord in één: 'Wat moet ik met die rare kale nicht?'. Op z'n minst een keer koffie drinken, opper ik. Want jullie liggen elkaar volgens mij wel. Niet lang daarna maakt rasprovocateur Fortuyn zijn entree op de deels PvdA-rood gekleurde redactie. Hij komt kennis maken met Frans. Ik laat ze even alleen in de krap bemeten hoofdredactionele kamer en haal vieze koffie in plastic bekertjes. Bij terugkomst vraag ik aan de zowaar vriendelijk met Fortuyn kletsende Nypels of hij het een beetje kan vinden met de rare kale nicht. Fortuyn giert het uit. Nypels schudt getergd het hoofd, zegt dat ik een klootzak ben en ontspant. Waarna het onderwerp voor de eerste column wordt besproken.


2. Wielrennen met de redactie in de Ardennen. Nypels rijdt om ons heen in een gek geel autootje en juint de coureurs op. Regen of geen regen, er moet pittig geklommen en voora hard gedaald worden. Daarna wachten het bier en de wildgerechten. En de eindeloze lol. Maar eerst dus dalen. Dat ging ongeveer als volgt. Schreeuwende man in autootje komt naast mij rijden, draait zijn rechterraampje open en roept: 'En nu op de grootste versnelling naar beneden. Zo lang mogelijk doortrappen!'
Het regent. De weg glimt gluiperig. Mijn voorband lijkt opeens héél erg dun en sproeit fonteintjes. Hoe hard zou het gaan? De schreeuwende man leest gedachten en roept: 'Kom op, 70 kilometer. Doorgaan! Als je bijtrapt, haal je de 75.' Jaja, misschien in kilometers maar niet in jaren. Ik trap bij. Daar is ie weer, de schreeuwende man. Als een kind zo blij. "Gelukt!! 75!! Rustig uitrijden naar beneden. Straks niet te hard het plein oprijden, want het kan er glad zijn.'
Mijn hoofdredacteur, denk ik met een gevoel van ongeloof en trots. Mijn gekmaker, grensverlegger en leermeester. Niet meer terug te halen. Weggedemarreerd.