Ik kon het lang goed met haar vinden. Ze was nieuwsgierig. Had een oorspronkelijke kijk op de wereld. Leefde losjes en niet benepen. En had altijd wel wat te melden. De ene keer kwam ze met iets boedserieus. De andere keer met trivialiteiten. Ze praatte met Jan en alleman en deed daar thuis dan weer verslag van. Ik vond het allemaal best en genoot. Ik was echt op haar gesteld. Dat ze vooral 's avonds een deel van mijn tijd opeiste en aardig wat euro's kostte maakte niet uit. Er stond meer dan voldoende tegenover. Ze had inhoud.
De laatste tijd begon er iets te wringen. Ze was voor mijn gevoel de oude niet meer en sloeg steeds vaker een andere toon aan. Beetje bijdehand. Beetje alwetend. Nogal snel veroordelend en behoorlijk verzot op relletjes en rotzooi. Die er achteraf vaak niet erg toe bleken te doen. Maar ohoh, wat was ze er vol van. Dagen- en soms wekenlang kon ze er over doorgaan. Tot vervelens toe. Het begon me te irriteren. Net als haar niet te onderdrukken neiging om voortdurend te vertellen op welke leuke, gekke, toffe en unieke feesten en partijen ze allemaal wel niet was geweest. En wat was ze de laatste jaren niet druk met bijvoorbeeld mode! Hele bataljons bleke en bovenal vreugdeloze types heb ik aan mij voorbij zien trekken. We zijn uit elkaar gegroeid. Dat lag aan haar. En ook aan mij, de ouder wordende man die relativeert en de eigenwijsheid in pacht heeft.
Het was beter dat onze wegen scheidden. Géén makkelijk besluit. Zeker niet. Al was het maar vanwege ons gedeelde verleden. De mooie jaren die achter ons lagen. Ik hikte er echt een hele tijd tegenaan. Een paar keer besloot ik de hand over mijn hart te halen en de zich ophopende ergernis en teleurstelling te lijf te gaan met goede wil. De wil om er toch weer iets van te maken en alles te doen om haar te begrijpen. Maar tevergeefs. Ik wees haar de deur. In de veronderstelling dat een leven zonder haar mij zwaar zou vallen. En dat ik haar bij vlagen enorm zou missen.
Maar het liep anders. Héél anders. Ik heb haar na al onze goede jaren niet gemist. Geen dag. Zelfs van mijn voornemen om haar dan in elk geval nog in het weekeinde, als ze er extra mooi uitziet, in huis te halen kwam niets terecht. Zou het dan echt voorbij zijn tussen mij en Het Parool?